Niemierza Wydżga herbu Jastrzębiec, Niemierza z Szczytna w ziemi sochaczewskiej, podkomorzy sochaczewski (1427 r. w momencie donacji wsi Szypice) otrzymuje nadanie Sipic w ziemi bełskiej w 1427 roku, tuż po śmierci księcia Siemowita IV (zm. 1426 r.) i w trakcie podziału spadkowego między jego synów (Siemowita V, Kazimierza II, Trojdena II i Władysława I). Piastowie mazowieccy osadzali w ziemi bełskiej zaufanych dygnitarzy ze swoich rodowych domen na Mazowszu.

Niemierza Wydżga herbu Jastrzębiec, Niemierza z Sipic w ziemi bełskiej, podkomorzy bełski (wzmiankowany w latach 1469–1495); przed 1494 fundator ołtarza w Naborożu koło Sipic i wystawca kościoła drewnianego św. Trójcy w nowym ośrodku osadniczym Niemirowie, wyodrębnionym na dobrach Wróblaczynai nazwanym eponimicznie od imienia tegoż Niemierzy (Niemir - skrócona, oboczna forma imienia Niemierza); po jego śmierci (ok. 1494/1495 r.) i przeprowadzeniu działów spadkowych między synów rozwój początkowego ośrodka uległ wyhamowaniu, a kompleks dóbr wróblaczyńskich z czasem przeszedł w ręce nowych właścicieli.

Niemierza Wydżga herbu Jastrzębiec, Niemierza z Szczytna w ziemi sochaczewskiej, podkomorzy sochaczewski (1427 r. w momencie donacji wsi Szypice) otrzymuje nadanie Sipic w ziemi bełskiej w 1427 roku, tuż po śmierci księcia Siemowita IV (zm. 1426 r.) i w trakcie podziału spadkowego między jego synów (Siemowita V, Kazimierza II, Trojdena II i Władysława I). Piastowie mazowieccy osadzali w ziemi bełskiej zaufanych dygnitarzy ze swoich rodowych domen na Mazowszu.

Niemierza Dobraczyński herbu Korczak, z Dobraczyna w ziemi bełskiej, (przedstawiciel rodu o korzeniach prawosławnych); królewski łożny (cubicularius regis) na dworze króla Zygmunta I Starego; ok. 1530 roku podjął próbę lokacji miejskiej, niedokończone lub nieudane staranie przekształcenia dotychczasowej osady w miasto.

Jędrzej Fredro h. Bończa z Pleszowic, w ziemi przemyskiej; wojski samborski [rus] (1591), wojski przemyski [rus]; syn Stanisława wojskiego samborskiego, i Magdaleny Dobraczyńskiej h. Korczak z Dobraczyna (córki lub bliskiej krewnej Niemierzy); w 1580 roku pod Wielkimi Łukami uzyskał od króla Stefana Batorego przywilej lokacyjny na „swoich dziedzicznych dobrach Wróblaczyna” (Erectio oppid Niemirów ex villa Wrublaczyn ad fiuvium Smerdoch et Czarna), w rzeczywistości doprowadził do końca inicjatywę miejską, którą cztery dekady wcześniej (ok. 1530 r.) podjął jego dziadek (lub wuj) Niemierza.

Wpływ Piastów (..-.., 1325-1340, 1388-1462..)

Książe Siemowit IV (ur. ok. 1352, zm. styczeń 1426 w Gostyninie), z dynasti Piastów mazowieckich, syn Siemowita III (ur. ok. 1320, zm. 16 czerwca 1381) i Eufemi Opawskiej;  żonaty z księżniczką Aleksandrą Olgierdówną (ur. między 1368 a 1370, zm. 19 czerwca 1434), z dynastii Giedyminowiczów, córką Olgierda (ur. ok. 1296 lub ok. 1304, zm. 24 maja 1377) i Julianny Aleksandrówny Twerskiej (ur. ok. 1325, zm. 17 marca 1391); — książę rawski i płocki (1381-1426), książę bełski (1388-1426), niedoszły król polski, szwagier króla Władysława Jagiełły; po jego śmierci władzę obieli niedzielni jego synowie Trojden II (1426-1427), Siemowit V (1426-1442), Kazimierz II (1426-1442), Władysław I (1426-1455),; następnie wnukowie Siemowit VI (1455-1462) i Władysław II płocki (1455-1462); 

• • synowie Siemowita IV: Siemowit V (ur. ok. 1389, zm. 16 lutego 1442); Kazimierz II bełski (ur. między 1396 a 1407, zm. 15 września 1442); Trojden II (ur. zap. między 1403 a 1406, zm. 25 lipca 1427); Władysław I płocki (ur. między 1398 a 1411, zm. 11 lub 12 grudnia 1455); Aleksander mazowiecki (ur. 1400, zm. 2 czerwca 1444 w Wiedniu);

  • synowie Władysława I płockiego: Siemowit VI (ur. 2 stycznia 1446, zm. 31 grudnia 1461 lub 1 stycznia 1462); Władysław II płocki (ur. zap. 1448, zm. 27 lutego 1462); 

  • córki:  Jadwiga (żona Jana z Gary, barona węgierskiego); Cymbarka (żona Ernesta Żelaznego z rodu Habsburgów); Eufemia (żona Bolesława I cieszyńskiego), Amelia (żona Wilhelma II Bogatego landgrafa Turyngii i margrabiego Miśni), Anna, Maria (żona Bogusława IX słupskiego), Katarzyna (żona Michajłuszki, syna wielkiego księcia litewskiego Zygmunta Kiejstutowicza) oraz Aleksandra.

Książe Jerzy II, znany także jako Bolesław Jerzy II, Bolesław Trojdenowicz, Bolesław Jurii, (łac. natus Dux et totius Rusiae minoris w tłumaczeniu „książę całej Rusi mniejszej”, ur. ok. 1310, zm. 21 marca 1340), z dynasti Piastów mazowieckich — książe halicko-wołyński (w tym bełski).

Leszek Biały (ur. ok. 1184, zm. 24 listopada 1227), z dynasti Piastów — książę krakowski i sandomierski, sprawował faktyczną władzę zwierzchnią nad Bełzem i wyznaczał namiestników w latach 1211–1215.

Wszebor (ur. ?, zm. ?), z rodu Awdańców — wojewoda krakowski, wielkorządca i namiestnik wyznaczony przez Leszka Białego, sprawujący władzę w Bełzie w latach 1211–1213.

Wpływ ...

Ścibor ze Ściborzyc herbu Ostoja (ur. 1347, zm. 1414), syn Mościca ze Ściborza na Kujawach (zm. przed 1383), wnuk  Mikołaja „de Czybore” (zm. ok. 1315), prawnuk  Ścibora Mikołajewica ze Ściborzyc na ziemi krakowskiej  — książę bełski i halicki (1387; za czasów Zygmunta Luksemburskiego, jego żony Marii Andygaweńskiej, a może i jej ojca Ludwika — króla Węgier, Chorwacji i Polski),

Książe Władysław Opolczyk (ur. pomiędzy 1326 a 1332, zm. 18 maja 1401 w Opolu), z dynastii Piastów opolskich, — lennik czeski, Latem 1377 wziął udział z królem Ludwikiem i rycerstwem małopolskim i śląskim w wyprawie przeciwko Litwinom, w trakcie której zdobyto Bełz, Chełm, Horodło, Grabowiec i Sewołoż.

Wpływ Giedyminowiczów (1348-1377, 1383-1387)

Książe Jerzy Narymutowicz (ur. ok. 1326, zm. 1398 lub wkrótce potem), z dynasti Giedyminowiczów, — książe litewski na Bełzie i Chełmie i prawdopodobnie Pińsku.

Wpływ Rurykowiczów (...-1323)

Andrzej II Halicki, Andrij Jurijowycz, (zm. w 1323), z dynasti Romanowiczów i Rurykowiczów  — Król halicko-wołyński (1308-1323).

Lew II, Lew Jurijowycz, (zm. nie później niż w czerwcu 1323), z dynasti Rurykowiczów  — książę halicko-włodzimierski (1308-1323).

Jerzy I Lwowic, (ur. 21, 23 lub 24 kwietnia w latach 1247–1254, zm. 21, 23 lub 24 kwietnia 1308), z dynasti Rurykowiczów  —  książę bełski w latach 1264–1301, książę halicki w latach 1301–1308.

Lew I Halicki, znany też jako Lew Daniłowicz (ur. ok. 1228, zm. ok. 1301 w Spasie), z dynasti Rurykowiczów  —  książę halicko-włodzimierski w latach 1293–1301, książę Halicza i Przemyśla 1264–1269, książę bełski (1245–1264).

Szwarno, Szwarn, Swarno, Szwarno Daniłowicz, Swarn, Swamir (ur. 1230, zm. 1269/1270), z dynasti Rurykowiczów  —   książę halicki, chełmski i bełski (od 1264), wielki książę litewski (1264–1267 – wspólnie z Wojsiełkiem, 1267–1268/1269 – samodzielnie). Rusią Halicko-Wołyńską rządził ze swej stolicy i rezydencji w Chełmie.

Daniel Halicki, Daniel I Romanowicz (ur. 1201, zm. 1264 w Chełmie), z dynasti Romanowiczów i Rurykowiczów — król Rusi (1253–1264), książę halicko-włodzimierski, książę bełski w latach 1234–1241.

Aleksander Wsiewołodowicz (ur. ?, zm. po 1234), z dynasti Rurykowiczów — książę bełski w latach 1195–1208 oraz ponownie 1215–1233, książę włodzimierski (1208–1215).

Wasylko Romanowicz (ur. ok. 1203, zm. 1269), z dynasti Rurykowiczów — książę bełski w latach 1208–1211, książę włodzimierski (1241–1269).